Zostań sygnatariuszem Deklaracji Warszawskiej

Zostań sygnatariuszem Deklaracji Warszawskiej

                                                                        „Warszawa jest moja i ja jestem jej” – Janusz Korczak

 

Janusz Korczak całe swoje życie był związany z Warszawą, jaka była dla niego ważna niech świadczą te słowa. Rok 2012 uchwałą Sejmu RP był ogłoszony Rokiem Korczaka. Warszawskie szkoły i organizacje pozarządowe oraz inne podmioty zrealizowały wiele cennych inicjatyw edukacyjnych wpisujących się w warszawskie obchody Roku Korczaka. Na zakończenie Roku Korczaka Rzecznik Praw Dziecka podczas Międzynarodowego Kongresu Praw Dziecka ogłosił Deklarację Warszawską. Ten symboliczny dokument, odwołujący się do stolicy, jest obietnicą działań na rzecz dzieci, ich szczęścia i szacunku do ich praw. Przystępując do tego apelu potwierdzamy nasze przywiązanie do ideałów korczakowskich. Złożenie podpisu pod deklaracją jest świadectwem jak ważne są jego wartość dla warszawskich nauczycieli, pedagogów, wychowawców, społeczników i przede wszystkim przyjaciół dzieci. Zachęcamy wszystkich Państwa do uczestnictwa w tym wydarzeniu.

Podpis można złożyć na stronie internetowej http://deklaracjawarszawska.pl/

Mirosław Sielatycki
Zastępca Dyrektora Biura Edukacji

Kampanie społeczna Rzecznika Praw Dziecka: "Nie ma dzieci - są ludzie":

 

 

Admin

Dodano: 2012-11-17

Warszawa jest moja i ja jestem jej 

Warszawskie obchody Roku Janusza Korczaka odbywają się pod hasłem nawiązującym do słów Janusza Korczaka: Warszawa jest moja i ja jestem jej. Intencją działań jest nie tylko przypomnienie spuścizny Korczaka, ale także podkreślenie jego wyjątkowej emocjonalnej więzi z Warszawą. Rok Janusza Korczaka w Warszawie przebiega pod patronatem Pani Prezydent m. st. Warszawy Hanny Gronkiewicz-Waltz.

Dom Spotkań z Historią, z ramienia Urzędu m. st. Warszawy, pełni funkcję informatorium roku korczakowskiego w Warszawie. Wszystko, co dotyczy stołecznego programu staramy się zamieszczać na stronie: www.korczakinfo.waw.pl

Jednocześnie informujemy, że w Warszawie działa Oddział Muzeum Historycznego m. st. Warszawy - Ośrodek Dokumentacji i Badań KORCZAKIANUM. Ośrodek gromadzi, bada, udostępnia i popularyzuje materiały dokumentujące spuściznę życiową Janusza Korczaka, jego biografię osobistą, dorobek pisarski; dzieje instytucji przezeń tworzonych i współtworzonych; losy ludzi z najbliższego kręgu; polską i zagraniczną recepcję dzieła oraz postaci.

Pracownicy Ośrodka udzielają także konsultacji eksperckich instytucjom i osobom chcącym wykorzystać dorobek Janusza Korczaka w swoich działaniach.

Dodano: 2012-06-01

Życie i twórczość Janusza Korczaka

  • Urodził się 22 lipca 1878 (lub 1879) w Warszawie, w rodzinie Cecylii i Józefa Goldszmit, cenionego warszawskiego adwokata.
  • 1898 r. – matura w Gimnazjum Praskim i rozpoczęcie studiów na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego.
  • 1899 r. – otrzymanie w konkursie literackim wyróżnienia za sztukę "Którędy".
  • 1901 r. – publikacja pierwszej powieści "Dzieci ulicy"
  • 1905 r. – uzyskanie dyplomu lekarza i rozpoczęcie pracy w Szpitalu dla Dzieci im. Bersonów i Baumanów. Będąc rosyjskim poddanym jest powołany do wojska i  jako lekarz pełni służbę przy pociągach sanitarnych w Mandżurii.
  • 1906 r. – ukazuje się książka "Dziecko salonu".
  • W latach 1907 – 1908 – pobyt w Berlinie, uzupełnia i pogłębia wiedzę medyczną.
  • W okresie 1909-1912 – działalność w Towarzystwie Pomoc dla Sierot, dzięki któremu zostaje wybudowany Dom Sierot dla dzieci żydowskich przy ul. Krochmalnej 92 w Warszawie (obecnie ul. Jaktorowska 6).
  • 1910 r. – publikacja kolonijnych reportaży: "Mośki", "Joski" i "Srule", a w 1911 roku: "Józki", "Jaśki" i "Franki".
  • W latach 1912-1942 – sprawuje (z przerwami) funkcje dyrektora Domu Sierot.
  • 1913 r. – ukazują się opowieści "Sława", ukazujące dramaty i marzenia proletariackich dzieci z jednego podwórka.
  • 1914 r. – ukazuje się zbiór opowiadań "Bobo"
  • W okresie 1914 – 1917 – powołanie do rosyjskiego wojska. Służba na stanowisku ordynatora polowego szpitala wojskowego na Ukrainie. W czasie urlopu w Kijowie poznaje Marię Rogowską-Falską (znaną jako Marynę Falską), późniejszą dyrektorkę „Naszego Domu”.
  • 1917 r. – podjęcie pracy jako lekarz pediatra w przytułkach dla dzieci ukraińskich oraz psycholog w polskim przedszkolu.
  • 1919 r. – wydanie książki "Dziecko w rodzinie"
  • W latach 1919 – 1920 - udział w wojnie polsko-bolszewickiej w randze majora.
  • 1919 r. – wydanie niewielkiego utworu "Momenty wychowawcze". Książka pokazuje warsztat badawczy autora oraz nowatorskie na ówczesne czasy zapisy rozwoju mowy dziecka i słowotwórstwa.
  • 1920 r. – publikacja całości dzieła "Jak kochać dzieci".
  • 1922 r. – powieść dla dzieci "Król Maciuś Pierwszy".
  • 1923 r. – wydanie drugiej część powieści dla dzieci "Król Maciuś Pierwszy na wyspie bezludnej".
  • 1924 r. – ukazanie się powieści "Bankructwo Małego Dżeka".
  • 1925 r. – wydanie książki "Kiedy znów będę mały".
  • 1926 r. – odznaczenie Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
  • 1928 r. – wydanie książki "Prawo dziecka do szacunku".
  • 1930 r. – druk książki "Prawidła życia" z podtytułem "Pedagogika dla młodzieży i dorosłych".
  • 1934 r. – podróż do Palestyny. Ukazuje się powieść dla dzieci "Kajtuś Czarodziej".
  • W latach 1935 – 1939 (z przerwami) – prowadzenie w Polskim Radiu audycji dla dzieci: „gadaninki Starego Doktóra”.
  • 1936 r. – kolejny pobyt w Palestynie.
  • 1937 r. – otrzymanie Złotego Wawrzyna Polskiej Akademii Literatury.
  • 1939 r. – wydanie książkowe cyklu audycji radiowych "Pedagogika żartobliwa".
  • W okresie 1939 – 1942 – w pierwszych dniach wojny zgłoszenie się do służby Polskiego Radia, wygłaszanie pogadanek dla dzieci, nakłanianie do zachowania spokoju. Podjęcie dramatycznych kroków w celu ochrony dzieci przed głodem i śmiercią. Aresztowany przez Niemców, chory i wyczerpany, na rozkaz Niemców parokrotnie przenosi się z dziećmi na teren getta warszawskiego, walczy o przetrwanie.
  • 1942 r. – rozpoczęcie pisania "Pamiętnika", ostatni zapis – 4 sierpnia. Wychowankowie Domu Sierot wystawiają sztukę „Poczta” Rabindranatha Tagore, która w zamyśle Janusza Korczaka ma przygotować dzieci do godnej i świadomej śmierci. 22 lipca rozpoczyna się akcja likwidacji warszawskiego getta. 5 lub 6 sierpnia Janusz Korczak wraz z pracownikami Domu Sierot prowadzi dzieci na Umschlagplatz, skąd zostają oni wywiezieni do obozu zagłady w Treblince.

 Więcej w "Wychowanie w Przedszkolu" nr 5/2012 

Dodano: 2012-05-16

Rok 2012 - Rokiem Janusza Korczaka

Uchwałą Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 16 września 2011 r. ustanowiono obecny rok - Rokiem Janusza Korczaka. Ten wybitny lekarz, pedagog, publicysta i działacz społeczny był prekursorem głoszenia i przestrzegania Praw Dziecka.

 

Jego poglądy i idee są nam bardzo bliskie, dlatego pragniemy włączyć się w propagowanie Roku Korczakowskiego i idei tego wielkiego przyjaciela dzieci.

Poniżej zamieszczamy część wykładu Janusza Korczaka dotyczącego dzieci i podpowiadamy, gdzie można uzyskać jeszcze więcej ciekawych informacji i wiedzy dotyczących powyższych zagadnień.

 

"Dziecko, w zależności od swego wieku, rozwoju umysłowego i doświadczenia, ma pewne swoiste prawa, niewygodne dla dorosłych, i – z tego powodu – najczęściej przez nich nieuznawane. Poza odżywianiem i higieną wymaga dziecko swobody wyładowania nadmiaru sił żywotnych, wymaga prawa czynienia całego szeregu doświadczeń, wprowadzających je metodycznie w życie, oraz prawa inicjatywy w stosunku do własnych potrzeb. Rola dorosłego powinna ograniczać się w wielu razach do roli wyrozumiałego opiekuna, strzegącego dziecko przed zbyt bolesnymi skutkami eksperymentów. Stosunek dorosłego, zwłaszcza wychowawcy, do dziecka nigdy nie może mieć charakteru walki o autorytet i prawa: wychowawca ma obowiązek być umiejętnym organizatorem warunków, w których dziecko w pełni swych praw może swobodnie się rozwijać.

Podobnie jak człowiek dorosły ma niezaprzeczone prawo do wypoczynku po pracy, do spokoju i ciszy, rozrywek – w tym samym lub większym stopniu dziecko ma słuszne prawa do ruchu, zabawy i zrozumiałej dla siebie sprawiedliwości. Zetknięcie dwóch odmiennych krańcowo światów: człowieka dorosłego i dziecka – kończy się porażką i niewolą słabszego, to jest dziecka. Splot interesów i zatrudnień ludzi dorosłych wtłacza dziecko w niewolnicze stosunki egzystencji, niezrozumiałe dlań i męczące. Zwłaszcza w zakładach wychowawczych powinna być przeprowadzona w całej rozciągłości zasada, że nie dziecko jest dla personelu i zakładu, lecz odwrotnie. Obowiązki, które ciążą na dziecku względem niego samego i otoczenia, powinny wnikać stopniowo w pojęcia dziecka i opierać się na jego naturalnych prawach, nigdy ich nie łamiąc i nie lekceważąc."

 

Tekst pochodzi ze strony:http://2012korczak.pl

Kopiowanie, powielanie, ściąganie za zgodą administratora